* تا وارد اتاق میشم ، میزی که چیدی نظرم رو جلب می کنه ...

یه ظرف میوه ، یه ظرف بادوم زمینی ، یک پارچ آب پرتقال و دو تا لیوان در کنارش ، پیشدستی و چاقو ...

وسط میز هم یه سبد گل کوچیک قرار دادی ...

امروز ماهگردمونه ...

ماهگرد یه روز خیلی قشنگ و به یادموندنی ...

هر دومون این روز رو خیلی خوب به یاد داریم ...

خیلی ماهها گذشته و هر ماه آروم توی گوشم زمزمه کردی: ماهگردمون مبارک ...

خوشحالم که توی زندگیم حضور داری و همیشه حمایتم می کنی ...

عزیز مهربونم از لطف و محبت همیشگیت ممنون ...

* احمد رضا نبی زاده داره میخونه :

نگات نگاه آشناست ، نگاه عاشقانه است
طنین و آهنگ صدات قشنگترین ترانه ست
هنوزم از نگاه تو بارون عشق میباره
روزای عاشقی رو باز به یاد من میاره
برات کی آواز میخونه ، کی نازتو میخره
با گفتن دوستت دارم کی دلتو میبره
دل رو به دست هر کسی نگو که آسون میدی
اونی که جون میده برات ، بگو براش جون میدی
نا امیدم نکن ، نا امیدم نکن از عشق
میخوام عاشق بمونم ، میخوام حدیث عشق رو
از توو چشات ... از توو چشات بخونم
برات کی آواز میخونه ، کی نازتو میخره
با گفتن دوستت دارم کی دلتو میبره
من توی عشقت گم شدم ، اینو خودت میدونی
اگه بخوای باز میتونی توو قلب من بمونی
به اشتیاق دیدنت کی شاخه گل میاره
تو رو نوازش میکنه ، گل رو موهات میزاره
برات کی آواز میخونه ، کی نازتو میخره
باگفتن دوستت دارم کی دلتو میبره
دل رو به دست هر کسی نگو که آسون میدی
اونی که جون میده برات ، بگو براش جون میدی
نا امیدم نکن ، نا امیدم نکن از عشق
میخوام عاشق بمونم ، میخوام حدیث عشق رو
از توو چشات ... از توو چشات بخونم
برات کی آواز میخونه ، کی نازتو میخره
با گفتن دوستت دارم کی دلتو میبره

دیگه کم کم وقتِ رفتنه ...

چند دقیقه دیگه آژانس میرسه ...

فیروزه ...

عسل هات رو ببینم ...

توی چشمهات اشک جمع شده؟! ...

نبینم که گریه کنی ...

و من بیشتر و بیشتر سرم رو توی بغلت فشار میدم تا اشک هام مهار بشه ...

صورتم رو میگیری جلوی صورتت ...

چشمهام رو محکم بستم و نگاهت نمی کنم ...

چشمهام رو می بوسی و دوباره بغلم می کنی ...

احمد رضا نبی زاده داره میخونه ...

باهاش زمزمه می کنم:

دل رو به دست هر کسی نگو که آسون میدی
اونی که جون میده برات ، بگو براش جون میدی
نا امیدم نکن ، نا امیدم نکن از عشق
میخوام عاشق بمونم ، میخوام حدیث عشق رو
از توو چشات ... از توو چشات بخونم

  در ستایش موهایت

می بویم گیسوانت را 
تا فرشته ها حسودی کنند به عطر تو.

شانه می زنم موهایت را

تا حوری ها سرک بکشند از بهشت برای تماشا.

شعر می گویم برای تو

تا کلمات کیف کنند

مست شوند

بمیرند.

 
                       در ستایش دست‌هایت

                       وقتی که دل دست‌هایم

                       تنگ می‌شود برای انگشتان کوچکت

                       آن‌ها را می‌گذارم برابر خورشید

                       تا با ترکیبی از کسوف و گرما

                       دوری‌ات را معنا کنم.

                                                     در ستایش چشم‌هایت

                                                     دست خودشان نیست

                                                     وقتی از فرط معصومیت

                                                     با تابشی از جنس عشق  

                                                     روح‌های ولگرد بعدازظهر را

                                                     بر نیمکتی سنگی

                                                     کشتار می‌کنند،

                                                     چشم‌هایت.

                                                                                     مصطفی مستور

-           من: مرسی از همه حمایت ها و نگرانی هات ، از اینکه همیشه و همه جا همراهمی و تنهام نمیذاری ، از تشویق هات ، از آغوش امن و دستهای گرم و حامی ، قلب مهربون و نگاه عاشقت

-          عزیز مهربون: نازنینم ، من تو رو پاره ی تنم می دونم ، از جونم بیشتر مواظبتم

-          من: این همه لوس میشم و ناز می کنم ، خسته نمی شی از ناز کشیدن؟!

-          عزیز مهربون: ناز تو مال منه عسلم ، خریدم ، باز هم میخرم . پناهت میدم و کنارم با همه وجود تلاش می کنم به آرامش و امنیت برسی عزیزم

-          من:

-          عزیز مهربون: می دونی که تاج سرمی؟ ، که آرام دلمی؟ ، که نَفَس گرممی؟ ، که خیالت مثل آبی و روشنی آسمونه؟ ، که حضورت گرمای قلبمه؟ ، که دعات پشت و پناهمه؟ ، که روح منی؟ ، که پاره تن منی؟

-          من: 

-          عزیز مهربون: دوستت دارم ، امید دلمی فیروزه جانم

-          من:

آن که متوقع است هرقدر عشق که می بخشد ، به همان اندازه هم دریافت کند ، سرخوردگی جدی نصیب خواهد برد.

عشق سنجیدنی نیست ، نمی توان آنرا نصف کرد.

گذشته ما ، آگاهی ما و میزان خردمان با هم متفاوت است ، از همین رو در مناسبتهایی که برقرار می کنیم ، تواناییها و امکانها و ضعفهایمان با هم یکسان نیست.

یک طرف ممکن است توان بیشتری برای پرورش مناسب داشته باشد ، یکی ممکن است کمتر منطقی باشد ، ممکن است یک طرف متزلزل تر باشد و طرف مقابلش استوارتر ، و تفاوتهای دیگر هم به همین منوال.

نه خواستنی است و نه شدنی ، که دو نفر کاملاً مساوی یکدیگر باشند. همین عدم تساوی است که برانگیزنده رشد می شود.

از این دیدگاه که بنگریم ، در تفاوتهای فردی نیروی درونی می بینیم که بالقوه می تواند عامل اتحاد و یگانگی باشد ، هرچند که اغلب عکس این انتظار می رود.

از اعجازهای عشق است که انسانها با آن چنین بی برگشت ، چنین دیوانه وار و بی امان به یگانگی می رسند و در عین حال هرکدام به گواهی دل خود عمل می کنند.

از کتاب:زاده برای عشق – نویسنده:لئو بوسکالیا

* زندگی با عشق هرگز ملال آور نخواهد بود. *

پیوست:‌

پنجشنبه 29 تیر ماه 1385 ، ساعت نه و هفده دقیقه ...

آخیش ، بالاخره مال من شدی ...