تو عشق من هستی

تمام افکارم را درک می کنی

کارهایم را درک می کنی

با تو بودن شادی آور است

پر ز هیجان هستی

نیرومند ، مهربان ، باهوش

راستگو ، با احساس ، و خلاق

تو همانی که زندگیم را به دستانش می سپارم

تو همانی که می خواهم همیشه در کنار او باشم

تو عشق من هستی

ساعت هفت و نیم بعد از ظهره ، روی تختم دراز کشیدم و دارم کتاب می خونم ، " نقطه تسلیم " از " شهره وکیلی " . صفحه 248 هستم . رادیو پیام روشنه و آهنگ " هوای حوا "  با صدای " ناصر عبدالهی " در حال پخشه .

گوشه ی کتابم رو تا میزنم تا نشونه  بشه و یادم نره که کدوم صفحه بودم . کتاب رو میذارم کنار و یه نگاهی به کتابهایی که توی کتابخونه کنار هم و خیلی فشرده به هم چیده شده اند میندازم . یه نگاه سرسری . نگاهم روی 2 تا کتاب ثابت می مونه : " ما می مانیم " ، " خانوم " نوشته ی " مسعود بهنود " .

با خودم فکر می کنم که این 2 تا بهتر از بقیه است .

بلند میشم و در شیشه ای کتابخونه رو باز می کنم و از بین کتابها جداشون می کنم . صفحه اولشون رو نگاه می کنم . اسمم و تاریخی که کتاب رو خریدم ، با روان نویس سبز روی صفحه اول نوشته شده . کتابها رو روی میز تحریرم میذارم .

نگاهم توی اتاق میچرخه تا می رسم به جا نمازم که روی شوفاژه . برش میدارم و بازش می کنم . چادرم رو تا می کنم . یه نگاهی به سجاده میندازم و یاد مهرماه  پارسال می افتم که مامان از مکه اومده بود .

موقع تقسیم سوغاتی ها مامان ازم خواست که به سلیقه خودم یکی از سجاده ها رو انتخاب کنم . همه رنگ بود . صورتی ، سبز ، آبی ، قهوه ای . همشون رو نگاه کردم و سجاده ی سبز رو که از همه ساده تر بود انتخاب کردم .

- مامان ، من این رو میخوام . هم رنگش خوبه و هم اینکه خیلی ساده است . دوستش دارم . برش دارم؟!

- به نظر من این صورتیه قشنگ تره ، این رو بردار .

یه نگاهی به سجاده صورتی میندازم و میذارمش کنار سجاده ی سبز و باهم مقایسه شون می کنم .

- نه مامان ، من همین رو میخوام . البته اگه برای کس خاصی در نظر نداریش .

- باشه ، برش دار ، امیدوارم که دیگه یک خط در میون بودن رو کنار بذاری !

سجاده  سبز رو برمیدارم و جا نماز و چادرم رو توش میذارم و جمعش می کنم .

ریشه های سجاده رو مرتب می کنم . همه جاش رو خوب نگاه میکنم . چادر و جا نمازم رو از توش در میارم . سجاده رو تا می کنم و کنار کتابها میذارم . کتابم رو باز می کنم تا خوندن رو ادامه بدم .

ساعت هشت و چهل دقیقه . رادیو پیام همچنان روشنه . موسیقی ملایمی در حال پخشه .

نگاهم روی کتابه ولی حواسم جای دیگه است ... کتاب بفرستم یا سجاده رو؟! ، کدومش بهتره؟! ، نکنه سجاده زیاد داشته باشه و از این استفاده نکنه ...

کتاب همچنان صفحه ی  248!!!

یه حسی داره بهم میگه سجاده ... سجاده ...

بلند میشم و سجاده رو داخل یه کیسه میذارم . از عطری که همیشه استفاده می کنم داخل کیسه میزنم تا سجاده بوی خوب بگیره . در کیسه رو می بندم و کنار میذارمش .

از اتاقم میام بیرون . مامان توی آشپزخونه است .

- مامان ، اون سجاده صورتیه که آوردی بودی از مکه ، به کسی دادی یا داریش هنوز؟!

- نه ، به کسی ندادم . برای چی میخوای؟!

- میشه بدیش بهم . میخوامش . سجاده ی خودم رو میخوام به کسی کادو بدم .

- اون رو که چند ماهه داری استفاده می کنی ، این صورتیه رو بده که نو باشه . زشته  سجاده استفاده  شده کادو بدی .

- نه مامان ، همین سبز رو میخوام بدم . همینی که خودم روش نماز میخونم .

و اینجوری شد که من از بین 2 تا انتخاب ، سجاده رو انتخاب کردم و به عنوان یادگاری برات فرستادم و خودم هم از این به بعد روی  سجاده صورتی نماز می خونم .

خیلی خیلی خوشحالم که سجاده رو برات فرستادم . خیلی زیاد . وقتی داشتیم با هم تلفنی صحبت می کردیم و بهم گفتی :" می خواستم بهت بگم که دوست دارم برام سجاده بفرستی ، اما نگفتم و گذاشتم تا بعداً ، سر یه فرصت دیگه بگم بهت ." ، باورت نمیشه که چه قدر خوشحال شدم . احساس پرواز بهم دست داده بود و توی آسمونها سیر می کردم . از انتخابم خیلی راضی و خوشحالم.

گلم ، به شادی و دلخوشی ازش استفاده کنی .

امروز یکشنبه است !

امروز بیست و پنجم اردیبهشت ماهه !

امروز پنج ماه تموم شد !

امروز صد و پنجاه و یک روز گذشت !

امروز سه هزار و ششصد و بیست و چهار ساعت گذشت !

امروز دویست و هفده هزار و چهارصد و چهل دقیقه  گذشت !

امروز سیزده میلیون و چهل و شش هزار و چهارصد ثانیه گذشت !

اما ...

اما تو نیستی !

و من به اندازه همه این روزها ، ساعتها ، دقیقه ها و ثانیه ها دلتنگتم !

چه ره آورد سفر دارم ای مایه عمر

سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال

نگهی گمشده در پرده رویایی دور

پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال

نمی دانم که هستی ؟!
حتی ندیدمت
و نمی شناسم صورتت را
نمی دانم از کجایی

و به که عشق می ورزی
اما ...
من دوستت دارم
مثل بوی اقاقیاهای کوچه مان
برایم آشنایی
مثل اشک برای گونه هایم
و قلبت را حس می کنم
مثل نوازش باران بر کف دستانم

دنیایی که من دوست دارم

بدون عشق خالی است
دنیایی که با هم بخندیم
با هم فریاد زنیم
همه ی ما باشیم
همه ی ما با هم
مرزی نباشد تا ...
قلب هایمان را جدا کند