مامانای نازنین ام ...

چهل روز گذشت از رفتن مظلومانه ات ...

و من باورم نیست که دیگه نیستی ...

چشمم همه جا به دنبالت میگرده ...

اما ، نیستی ...

یه بغض بزرگ توی گلوم دارم ...

و اشکهام ... اشکهایی که هر لحظه آماده فرو ریختنه ...

مامانا ...

هنوز سجاده ات روی میز پهنه ...

و چادر و مقنعه نمازت ...

توی این چهل روز خیلی ها با سجاده ات نماز خوندن ...

و هیچ کسی دلش نیومده که جمعش کنه ...

مامانای مهربونم ، انگشتر فیروزه ای که زینت بخش دستهای قشنگت بود این روزها توی انگشت منه ...

یه یادگاری عزیز که همیشه همراهمه ...

مثل یادت که همیشه توی قلبمه ...

مامانا ، دلم خیلی برات تنگ شده ...

سلام منو به بابا حاج آقای عزیز برسون ...

روحتون شاد ...

۲۹/۲/۱۳۸۸ ، مادر بزرگ همراه با فرشته ها رفت ...     

 بعداْ نوشت:

مامانا ...

رفتنت خیلی زود و ناباورانه بود ...

5 روز از رفتنت گذشته و هنوز هیچ کسی باور نکرده ...

انگار که رفتی مسافرت و هر لحظه زنگ در به صدا در میاد و میای ...

مامانا ، مگه آرزوت نبود که عروسی من رو ببینی؟! ...

پس چرا اینقدر زود رفتی؟! ...

چرا اینقدر مظلومانه رفتی؟! ...

همیشه دعات این بود که محتاج نشی و با عزت بری ...

دیگه از این بیشتر مامانا؟! ...

نماز صبحت رو هم خوندی و خوابیدی برای همیشه ...

دلم برای صدای قشنگت تنگ شده ...

دلم برای فِری خانوم گفتن هات تنگ شده ...

مامانا خیلی زود بود ... خیلی ...

مامانای مهربون و دوست داشتنی من ، مطمئنم که جات خیلی خوبه ...

روحت شاد مامانا ...

لطفاً دعای خیرت رو بدرقه راه ما کن ...

بی تو من سرد و تنهام
با تو من دور از غمهام
با تو من هر شب هر روز
همیشه غرق رویام
  
همیشه خوبی ، مهربونی
تو میتونی از نگاهم عشق رو بخونی
تو میتونی ، آره تو میتونی عاشق بمونی
   
تو نباشی ... من میمیرم
تو نباشی ... من میشکنم
تو نباشی در به در میشم و گم میشم توی جاده ... 

ساعت 6 بعد از ظهر سه شنبه ...

به محض خارج شدن از باشگاه موبایلم رو روشن می کنم و شماره عزیز مهربون رو می گیرم ...

بار اول پشت خطی هستم ...

زود قطع می کنم که مزاحم مکالمه اش نشم ...

چند دقیقه بعد ...

تماس بار دوم ریجکت میشه ...

چند ثانیه بعد ...

عزیز مهربون از خونه تماس میگیره ...      

با دیدن شماره ی خونه شون تمام آرزوهام نقش برآب میشه! ...

چون فکر می کردم عزیز مهربون میاد دنبالم بعد از باشگاه تا با هم برگردیم ...                      

با بی حالی جواب تلفن رو میدم و از همون سلام اول شروع می کنم به غر زدن ... 

-          اِ ، داری از خونه زنگ میزنی که! ...

        من فکر کردم الان جلوی باشگاه منتظرم هستی! ...

-  

-          ای بابا چه خوش خیالم من! ...

-         

-          از خونه زنگ زدی! ...

-       

-          خیلی بدی! ...

-       

-          چرا نیومدی دنبالم؟! ...

-        

-          من خسته ام! ... من روحیه میخوام! ... من گردش میخواااااااام! ...

-       

-          خیلیییییییییییییییییی بدی! ... 

-         گلم رسیدی به ماشین؟! ... 

-          نخیرم! هیچم نرسیدم به ماشین! ...

-       

-          ای خدا من چه قدر خوش خیالم آخه! ... 

-         گلم رسیدی به ماشین؟! ... 

-          نخیرم هنوز نرسیدم ... یه کم دیگه مونده ... 

(و تمام مدت عزیز مهربون به غر زدن های من گوش کرد و چیزی نگفت) ...

چند قدم مونده به ماشین ...

یه کاغذ سفید زیر برف پاک کن هست ...

جلوتر که میرم کارت ویزیت عزیز مهربون رو می بینم ...

صورتم داغ میشه ...

کلی خجالت می کشم از رفتارم! ...

یه ریز و پشت سر هم شروع می کنم به حرف زدن! ... 

-          واااااااااااااااای احمد ، یکی برام شماره گذاشته اینجا زیر برف پاک کن! ...

-          با من کاری نداری ؟! برم بهش زنگ بزنم باهاش دوست بشم! ...

-          آخییییییییییی ، قربونت برم اومده بودی جلوی باشگاه؟! ...

-          خب یه کم صبر می کردی تا کلاسم تموم بشه با هم برگردیم دیگه! ...

-          آخییییییییی ، مرسی! ...

-          ببخشید که این همه بهت غر زدم! ...

-          هوم ، مرسی که اومدی! ...

-          این همه راهت رو دور کردی تا بیای جلوی باشگاه برام کارت بزاری و بری! ...

-          آخی ، مرسی عشقم! ...

-          قربونت برم! ...

-          خیلی خوشحالم کردی ...

-          ببخشید ، تقصیر من بود ، ساعت کلاسم رو دقیق بهت نگفته بودم! ...  

 ثبت در تاریخ!!! 

دیروز عصر من و عزیز مهربون اولین خرید عروسیمون رو انجام دادیم ...

دوتایی رفتیم های*لند و عطرهامون رو خریدیم ... 

عطرهای من: 

عطرهای عزیز مهربون: